09

-Ał! -jęknęłam głośno.

-Nie ruszaj się - skarcił mnie Justin.

Wywróciłam oczami i dalej przyglądałam się tej bolesnej ''operacji''. Zadziwiało mnie to, jak dokładnie i zwinnie to robił. Jakby takie sytuacje zdarzały mu się codziennie!

Po kilku minutach, wreszcie podniósł głowę znad mojej nogi i na mnie spojrzał z dziwnym uśmieszkiem.

-''Operacja'' skończona - mrugnął do mnie, na co ja odparłam gorącym rumieńcem.

-Dzięki - skryłam głowę we włosach, próbując ukryć zmieszanie.

-Doktor Bieber, zawsze do usług.

Cicho zachichotałam, jak głupia, zapominając o powadze sytuacji. Moje udo zostało owinięte wielkim bandażem. Ciekawe co pomyślą inni, gdy to zobaczą? I jak się wytłumaczę mojej mamie?

Justin najwyraźniej zauważył moje zmartwienie, bo cicho odchrząknął i powiedział:

-Ej.. będzie dobrze, nie martw się - nie lubiłam, gdy ktoś karmił mnie kłamstwami, w które nawet sam nie wierzył. Potrząsnęłam więc lekko głową, dając mu do zrozumienia, że nie wierzę. 
Westchnął, po czym przejechał dłonią po idealnie ułożonych włosach.
-Dobra, wstawaj - wyciągnął do mnie rękę - musimy się zwijać. 
Chwyciłam jego dłoń i wstałam. Próbowałam nie pokazywać jaki mi to sprawia ból, świeża rana okropnie szczypała. Zacisnęłam usta, by nie wydawać żadnych niepożądanych dźwięków.
Justin chwycił mnie za rękę i ruszyliśmy powoli do wyjścia.

*

Obudziłam się późnym rankiem. Sama. Próbowałam sobie przypomnieć co stało się wczorajszego dnia, lecz na nic to się nie zdało. Szczerze mówiąc, przestraszyło mnie to, że miałam całkowitą pustkę w głowie. Całą sytuację pogorszył fakt, że na moim udzie był zawiązany wielki, biały bandaż. W pewnym momencie zakręciło mi się w głowię. Szybko pobiegłam do łazienki, gdzie zwymiotowałam.
Usiadłam na podłodze w łazience, gdzie nie mogąc się powstrzymać zaczęłam głośno szlochać. Dlaczego ja?! Czemu?

Tylko grzeczne dziewczynki zasługują na dobro. 
Zapamiętaj to sobie.
+
Nadal mam twoje ładne zdjęcia.
 Całuski, Gossip Girl

Ponownie rzuciłam telefonem o ścianę (jeszcze działa). 

-KU*WA! - krzyknęłam najgłośniej jak potrafiłam.

*

Wracałam ze sklepu taszcząc ze sobą dwie, mega ciężkie reklamówki wyładowane żarciem.

Specjalnie ubrałam spodnie do kolan, by nikt się nie zorientował o mojej ''małej niespodziance''.

-Claire - usłyszałam.

Odwróciłam się, w gotowości do walki (na wypadek, mogłabym walnąć kogoś siatką).

Nikogo. Tam. Nie. Było!

Ktoś sobie ze mnie kpi?

Wróciłam więc do mojego spokojnego, acz czujnego maszerowania.

-Tylko grzeczne dziewczynki zasługują na dobro..

____________________________________________

przepraszam, że tak późno

przepraszam, że tak bezsensownie

przepraszam, że chwilowo straciłam wenę 

smutek ;c